Wanneer je voor het Flatiron Building in New York staat, voelt het alsof de stad even een grap met je uithaalt. Het gebouw is zó smal dat je bijna verwacht dat het omvalt zodra je erlangs loopt. Je kijkt omhoog en denkt: hoe kan dit überhaupt bestaan? Het lijkt meer op de punt van een strijkijzer dan op een kantoorgebouw, en toch staat het daar al meer dan een eeuw, eigenwijs en onverstoorbaar.

Architectonisch is het Flatiron Building allesbehalve gewoon. Daniel Burnham, ontwierp het in de Beaux-Arts-stijl — een klassieke architectuur met elegante details en symmetrie — maar vormde het tegelijkertijd tot een onwaarschijnlijke driehoek die precies past op het wigvormige stukje grond waar Fifth Avenue en Broadway elkaar kruisen. Dankzij een staalconstructie kon het gebouw 22 verdiepingen de lucht in reiken zonder om te vallen, ondanks zijn bizarre vorm en de wind die rond de punt suist.

Toen het in 1902 werd voltooid, noemden sommigen het een “monstrositeit” of lachten ze erom. Maar de New Yorkers gaven het al snel de bijnaam Flatiron — omdat het lijkt op een enorm strijkijzer — en sindsdien is het een symbool van durf en verbeelding geworden.

Wat het gevoel betreft: er is iets bijna magisch aan het moment dat je er pal vóór staat. Je nek doet een beetje pijn van het omhoog kijken, je hoofd draait omdat je niet precies kunt bevatten hoe een gebouw zo slank kan zijn, en toch voel je een soort warme genegenheid — alsof New York zelf je een beetje uitdagend aankijkt en zegt: dit is wat mogelijk is als je je verbeelding gebruikt. Het voelt kleinmakend en grootmakend tegelijk, net zoals de stad dat doet.

Vandaag de dag is het Flatiron nog steeds een landmark — een gebouw dat miljoenen mensen herkennen van foto’s, films en ansichtkaarten — en het heeft zelfs een nieuwe rol gekregen: het wordt omgevormd tot luxueuze privé-condominiums zoals te zien is op de officiële site van de Flatiron Building Condominiums.

https://www.theflatironbuilding.com/

Eigen beeld